MKS Kalwarianka STADION

Fragment pracy magisterskiej autorstwa Tomasza Stelmacha pt. Historia Miejskiego Klubu Sportowego Kalwarianka: Historia infrastruktury sportowej klubu ściśle kojarzy się ze Sokołem założonym w Kalwarii w 1890 roku. Tylko w początkowym okresie swej działalności (1923) „Kalwarianka” rozgrywała swe mecze na boisku zlokalizowanym na ziemi rodziny Buckich na tzw. Podlesiu, a później na boisku usytuowanym obok Sokoła o wymiarach 40x50. W roku 1930 rozbudowano budynek Sokół i powiększono o salę teatralną wykorzystywaną też jako salę gimnastyczną. Obok tego budynku wybudowano bieżnię dla sekcji lekko atletycznej, skocznię w dal oraz boiska do piłki siatkowej i kosza. Od strony tzw. „ochronki” wybudowano kręgielnię, a między budynkami, a bieżnią boisko do tenisa. W okresie okupacji budynek Sokoła został zrabowany przez Polaków z ościennych miejscowości. Istotnym faktem dla Kalwarianki, a także losów sportu i jego zaplecza był powrót wybitnych stolarzy z fabryki samolotów z Lublina takich jak Pan Antoni Radoń (ranny w czasie ataku lotniczego), który oddał swoje własne pomieszczenia (w 1940-41 roku) na szatnie KS Kalwaria (tak nazywała się Kalwarianka i pod tą nazwą funkcjonowała do jubileuszu 35-lecia do roku 1958). Władze, po wyzwoleniu 24 stycznia 1945 przekazały Sokół obecnej Kalwariance. W tym samym roku powstał komitet rozbudowy boiska w Kalwarii. Teren boiska to darowizna Hamerlinga przekazywana na rzecz Sokoła i Kalwarianki. Od 1946r rozpoczęto prace polegające na jego powiększaniu. Przy pracach wykonano torowisko do przemieszczania ziemi na stronę wschodnią (koło obecnego zegara). Kiedy usunięto pierwsza warstwę ziemi okazało się, że pod nimi znajduje się piasek, który później zaczęto pozyskiwać, dzięki temu zdobywano środki na prace inwestycyjne. Organizowano zabawy, festyny, z których dochód przeznaczany był na budowę boiska. Trzeba podkreślić, że mieszkańcy spontanicznie uczestniczyli zarówno w pracach ziemnych jak i przy organizacji zabaw. Pan Kazimierz Pyka społecznie wykonał plan rozbudowy budynku, który praktycznie rzecz biorąc spełniał rolę wielofunkcyjną. Było tu też kino administrowane przez klub. W skład komitetu rozbudowy boiska wchodziły następujące osoby: przewodniczący Sarapata Albin i członkowie: Radon Antoni, Filek Stefan, Drożdż Józef, Humpin Roman. Klub stał się administratorem Sokoła. Jednak nie było go stać na wykonywanie prac remontowych w tak dużym obiekcie, a władze miasta pod wpływem nacisków politycznych nie były zainteresowane, aby on przetrwał, gdyż Sokół był solą dla nich. W latach 60 powstał pomysł budowy na miejscu Sokoła domu kultury. W konsekwencji budynek został rozebrany, a Kalwarianka przeniosła się w latach 70-tych do baraków przez siebie wybudowanych. Sekretariat klubu mieścił się w tzw. Rejmanówce (użyczonej przez szkołę). Fatalne warunki, w jakich funkcjonował klub były genezą budowy nowego stadionu. Prezesem Klubu był pan Bolesław Malcowski, on też został przewodniczącym komitetu modernizacji i rozbudowy obiektów przy klubie Kalwarianka.W skład społecznego komitetu poza przewodniczącym weszli: Jerzy Tatarski, Zbigniew Łopata, Jerzy Stokłosa, Józef Szczurkowski.